FM 3 & mijn gedachten

Follikelmeting nummer 3 vandaag. En mijn eitjes groeien lekker door. In totaal 4 wat grotere, zo’n 17mm en 11 kleinere van 12mm. Mijn baarmoederslijmvlies staat al op 13mm! Wat nog nooit eerder is gebeurd, zou die scratching toch invloed hebben? Ik denk het wel. Om mijn kleine eitjes nog een boost te geven is de Gonal F spuit (om de eitjes te stimuleren) iets verhoogd. Laten we het hopen.

Voor nu betekend het dat ik om de dag een echo krijg om te zien hoe en of ze groeien. Dus, ziekenhuis, je ziet me vaak deze week!

Zelf vind ik dit wat frusterend omdat de vorige IVF poging veel sneller ging. Toen had ik het geluk dat ik op dag 11 al de punctie had maar het ongeluk dat er uiteindelijk maar 6 goede bevruchtingen waren en uiteindelijk maar 4 goede embryo’s over bleven. Deze keer hoop ik op een betere aantal want die hormonen… Bah!

Elke vrouw die in het IVF traject zit herkend het vast wel. Vet haar, vette huid, pukkels, hoofdpijn en een opgeblazen buik. Ja, dit hoort er allemaal bij, en dan nog blauwe plekken van het prikken.. Af en toe is het niet makkelijk want ook mentaal kan je flink in de war zijn.

Hoe zelfverzekerd je normaal in het leven bent, hoe onzeker je in dit traject wordt. Doe ik het wel goed? Zorg ik goed voor mezelf? En afspraken afzeggen omdat je eigenlijk te futloos bent, maar aan de andere kant ook hunkert naar wat afleiding. Dit zijn een paar dingen waarmee wij als IVF vrouwen mee moeten kunnen dealen.

En waarom hangt er eigenlijk nog in 2018, een soort taboe om het hele IVF gebeuren heen? We praten overal over, bagatelliseren van alles. Maar over dit onderwerp blijft het toch wel angstvallig stil. Ook ik doe hieraan mee want ik hang het liever ook niet aan de grote klok. Maar soms, zou het wel een stukje makkelijker zijn als dit onderwerp wat ‘luchtiger’ zou zijn.

Elke poging, elke vrouw is anders en gaan er anders mee om. Jezelf vergelijken met een ander kan niet. Omdat ik nu in de tweede ronde zit, merk ik dat ik me ook heel anders voel. Elke poging is uniek. De ene keer ben je lichamelijke op, de andere keer geestelijk. Als je geluk heb, heb je het allebei. Maar deze vrouwen in dit traject, zijn sterk en onwijs moedig. En alle partners die naast deze vrouwen staan, die zijn misschien nog wel sterker. Het lijkt mij verschrikkelijk om je vrouw te zien ‘lijden’ en ‘vechten’ maar ook alle stemming wisselingen die erbij horen. De ene keer zie je je vrouw intens blij, of intens verdrietig, boos en machteloos. Bij deze, alle lof voor onze partners.

Ik begon deze blog met onze follikelmeting, donderdag staat de 4e gepland en ik hoop zo dat dit de laatste is en dat we de punctie in kunnen gaan plannen. Ik wil af van die vervelende hormonen!

Liefs, Sa

Baarmoeder scratching, Pipelle.

In mijn vorige blog vertelde ik dat we bezig zijn met ronde 2. Deze cyclus zijn wij uitgelood voor het onderzoek scratching. Ook wel Pipelle genoemd. Deze methode wordt veel toegepast in Duitsland en België. Omdat het nog niet in Nederland aangetoond is dat dit daadwerkelijk werkt doen ze nu een onderzoek naar.

Er zijn twee categorieën: Groep 1, uitgelood dus dan wordt de Scratching toegepast en Groep 2: geen Scratching. Wij werden door middel van de computer uitgelood en zitten dus in groep 1.

Deze extra informatie vond ik op Freya:

Bij ‘endometrium scratching’ wordt de bekleding van de baarmoeder oppervlakkig beschadigd, zodat er een lichte ontstekingsreactie optreedt die de bekleding alert maakt om zich optimaal voor te bereiden voor het moment dat zich een embryo aandient. Tijdens de scratchingsprocedure lig je op de gynaecologische onderzoeksstoel en wordt er een zogenaamde eendenbek speculum ingebracht waarmee de baarmoedermond in beeld wordt gebracht. Er wordt een langwerpig rietje (een zogenaamde Pipelle) via de baarmoederhals in de baarmoeder ingebracht. Dit wordt in principe zonder het vastpakken van de baarmoederhals uitgevoerd. In een enkel geval is het lastig om de juiste richting te vinden en zal de baarmoederhals worden vastgepakt met een klemmetje. Als het rietje in de baarmoeder is ingebracht wordt een klein vacuüm gecreëerd waarna het rietje langzaam draaiend weer uit de baarmoeder wordt gehaald. Hierdoor ontstaat een lichte verwonding van de oppervlakkige laag van het baarmoederslijmvlies. – Freya

Omdat ik veel vragen kreeg op mijn Instagram besloot ik hier een blog over te schrijven met mijn ervaring hierover.

Een scratching wordt ongeveer tussen de 5-8 dagen na de eisprong toegepast. Je ligt twee minuten in de stoel en deze Scratch werkt dus voor de aankomende cyclus.

Ik persoonlijk vond het een gemene behandeling maar prima te doen. Eigenlijk kan je het vergelijken met een terugplaatsing van een Embryo. Alleen nu draaien ze rondjes om je baarmoederslijmvlies wat op sommige plaatsen gemene steekjes kan geven. Op sommige plekken voel je er helemaal niks van. Wat ik wel grappig vond om te zien is dat je echt je baarmoederslijmvlies door het slangetje ziet gaan. En bij mij werd uiteindelijk best veel weggehaald. Het is binnen twee minuten gebeurd en van te voren mag je een paracetamol innemen voor de zekerheid. Mocht je twijfelen dit te doen en wat bang zijn voor de pijn, dan is er niks om je zorgen over te maken want het is echt prima te doen en binnen twee minuten is het echt gebeurd.

Veder zitten er amper risico’s aanvast, er bestaat alleen een hele kleine kans op infectie aan het baarmoederslijmvlies, de risico wordt geschat op 0.01%. Mijn arts zegt dan ook, baat het niet schaad het niet.

Mocht je deze kans krijgen in je poging zou ik hem aanraden. Als je een punctie heb gehad, valt dit qua pijn 100% mee.

Nu is het afwachten of het bij ons het juiste resultaat levert. Wij gaan duimen!

Liefs, Sa

IVF1 mislukt door naar IVF2

Na een radiostilte van mijn kant, heb ik weer de kracht en behoefte om een nieuwe blog te schrijven.

Afgelopen weken waren niet makkelijk, onze eerste IVF poging is voorbij. Maar we gaan door, met alle kracht en hoop die we in ons hebben.

Vandaag zit ik op cyclusdag 3, wat inhoudt dat het spuiten weer begonnen is. Het went niet. In tegendeel. Waar ik de vorige poging niks merkte van de hormonen voel ik ze nu wel, ik ben futloos, zware benen en ik kan moeilijk dingen relativeren. Maar ook weet ik dat dit voor een goed doel is, namelijk ons toekomstige kindje. En wat willen wij dat zo graag en ik heb het er zo voor over.

Ineens lijkt ook iedereen om ons heen weer zwanger of is bevallen. En wat ik frustrerend maar ook mooi vind is dat mijn beste vriendin die ik de hele wereld gun, nu op de helft is van haar tweede, terwijl we tegelijk begonnen aan de eerste. Maar ik haal er ook kracht en energie uit.

Nu het prikken weer is begonnen zoek ik afleiding, zoveel mogelijk om niet te hoeven denken aan het zware gevoel straks in m’n buik, de aankomende punctie en de eventuele terugplaatsingen. Ik wandel uren met m’n lieve hond, we gaan uiteten en langs bij familie of vrienden. Bioscoopje en die high tea die ik al lang wilde doen. Ook plan ik iets leuks voor na de punctie, voor mij betekend dat een afspraak bij de kapper waar ik nu al zin in heb.

Ja, ik vind het weer spannend maar goh, ik heb er ook weer zin in. Kom maar op IVF2 ik ben niet bang voor je. Ik kijk juist naar je uit om onze droom te kunnen verwezenlijken.

Konden we maar in de toekomst kijken om te zien of het uiteindelijk allemaal goed komt. Maar voor nu houden we hoop en staan we naast elkaar, voor elkaar en achter elkaar. En samen gaan we door. En voor iedereen die ook in het traject zit, we zijn niet alleen en we zijn stuk voor stuk sterke, krachtige vrouwen!

Liefs, Sa

Utrogestan bolletjes

De titel zegt het al, we mogen weer! Dit is toch wel, by far, mijn favo onderdeel van het IVF traject. Not! Bah, wat een goor spul. Ik heb de afdeling inlegkruisjes bij de Kruidvat leeg gekocht want deze zijn geen overbodige luxe de aankomende twee weken. Alles plakt en is goor downstairs. Even voor de duidelijkheid, Utrogestan bolletjes, ik noem ze ook wel kut bolletjes, moet je dus inbrengen in je gebeuren daar beneden. Met als gevolg, dat er vieze plakkerige en veel afscheiding is.

In deze twee weken, door die ‘kut bolletjes’ is mijn libido heel ver te zoeken. Alles wat ook maar een klein beetje met seks te maken heeft ga ik van rillen. Geen polonaise aan mijn lijf als ik aan de bolletjes zit. Ik weet niet of ik de enigste vrouw ben die hier last van heeft, of dat het gewoon tussen me oren zit dat het vies is. Maar ik moet er simpelweg niet aan denken. En vriendlief begrijpt dat, zoals hij altijd alles begrijpt. De lieverd.

Anyway, zaterdag hebben we de terugplaatsing als onze Cryo goed ontdooid. En dan komen die ellendige lange wachtweken. Pfffff. Piet ongeduld. Maar we gaan ervoor!

Love, Sa

IVF, een pijnlijke en mooie keuze.

De harde wereld van IVF.

Sometimes-I-Wish-I-Could

Ik neem jullie mee, waar onze droom voor een kinderwens begon.

Als tiener wilde ik eigenlijk nooit jong moeder worden, het was een bijzaak. Maar nu als midden twintiger is het een hoofdzaak geworden. Waar mijn prioriteiten als tiener bestond uit feesten, leven met de dag en zien wat morgen brengt is het veranderd naar rust pakken, ziekenhuis afspraken en jezelf herpakken omdat je de zoveelste tegenslag heb ervaren. Het positieve aan dit alles is dat wij hebben leren omgaan met diepe dalen, hoop halen uit de kleinste dingen en aanvaarden wat je allemaal hebt.

Nieuwjaarsdag 2015, hebben wij besloten om de pil in een hoek te smijten. Met de gedachten dat we alles op orde hebben, een mooi splinternieuw nieuwbouwhuis, heel veel liefde voor elkaar en goede banen. We waren klaar voor een nieuwe en spannende grote stap.

Om het verhaal wat in te korten in mei 2016 was onze eerste gesprek met de Gynaecoloog. Gelukkig een leuk mens, die ons goed aanvoelde. Uiteindelijk na vele onderzoeken veder kregen we ons antwoord waarom het maar steeds niet wilde lukken. Ik heb namelijk ENDOMETRIOSE. Ergens opgelucht omdat er daadwerkelijks ‘iets’ aan de hand was. Maar de harde realiteit was wel, alleen via IVF hebben wij een kans om onze droom te kunnen verwerkelijken.

We grepen deze kans met beide handen aan, onder het mom van niet geschoten is altijd mis… Zijn we dit traject ingerold.

Een tijd van hormonen, spuiten en slikken brak aan. In die tijd heeft mijn vriendlief me helemaal plat gespoten. En eigenlijk, is het me allemaal wel meegevallen. Waar ik wel lichte paniekaanvallen van kreeg is de Punctie. Maar ook dat, tuurlijk het is echt geen pretje, maar het is me met 10000% meegevallen. (mocht je hier vragen over hebben, of alle details willen weten laat het me dan maar weten, dan schrijf ik er een nieuwe blog over).

Uiteindelijk is de verse terugplaatsing van een TOP 8-cellige embryo mislukt. Ook de TOP blastocyste cryo was helaas mislukt. Dus nu op dit moment zit ik weer aan de pillen om mijn lichaam klaar te maken voor de volgende cryo terugplaatsing.

Dit hele kut traject vraagt veel van je lichaam, je relatie en je geduld. Het ergste zijn namelijk de wachtweken. In die tijd is Google je beste vriend, waar je gemiddeld 3 uur per dag zoekt naar ervaringen, symptomen en wat voelde jij op WD8? Maar we gaan ervoor en gaan door tot het bittere eind, met de hoop dat op een dag wij ook papa en mama mogen worden.

Stel vragen als je je daar goed bij voelt of maar een opmerking hoe jij dit IVF gebeuren hebt ervaren. Ik ben vast niet de enigste.

Love, Sa

Handjes schudden

In het kort, wie is dit wijf?

Een ‘wijf met dromen’.
Het typische, grote mond met een klein hartje verhaal. Met een groot hart voor family&friends, fun&laughing, travel&culture, mode&lifestyle. Maar ook laat ik mijn verhaal horen over IVF, de medische malle molen en het moeten omgaan met pijn en verdriet. En dit alles, met een beetje humor. Yea, ik ben een ‘wijf met dromen’.

Ik luister naar de naam Sa, ik zit met mijn leeftijd bijna aan de verkeerde kant van de 20, maar hey, dat mag de pret niet drukken. Ik ben gezegend met de liefste man op aarde en samen hebben wij een zoon op 4 poten, onze hond Diego.

Bloggen is totaal nieuw, dus vergeef me als ik fouten maak. Maar ik zie het wel als nieuwe uitdaging. Graag neem ik jullie mee in mijn wereld!!

Love, Sa